ALOES – DOBRY NA WSZYSTKO ?

ALOES – DOBRY NA WSZYSTKO

Aloes jest znany i szeroko stosowany na całym świecie. Nie ma medycyny, która, by go nie wykorzystywała, włącznie z medycyną chińską. Stosowany był w Mezopotamii w 2100 r. p.n.e., gdzie posiadał nawet glinianą tablicę akredytacji. O jego właściwościach możemy czytać również na egipskich papirusach z 1550 r. p.n.e. Ma tak szerokie zastosowanie udokumentowane badaniami, że można powiedzieć, iż aloes jest dosłownie na wszystko. Stosuje się go m.in. w zaparciach, gdyż ma lekko rozluźniające działanie, w chorobach układu pokarmowego, do poprawy składu flory jelitowej, w kolkach, astmie, chorobach płuc, chorobach demencyjnych, chorobach skóry, w problemach układu pokarmowego, chorobach pasożytniczych, infekcjach, nadciśnieniu, cukrzycy typu 2, stomatologii, grzybicy, kosmetologii, ale również w przemyśle spożywczym i farmaceutycznym. Wykorzystywany był również do leczenia poparzeń skóry po radio i chemioterapii. Wciąż funkcjonuje jako lekarstwo na wiele dolegliwości w medycynie chińskiej, indyjskiej, afrykańskiej i japońskiej. Z powodu aloiny zyskał złą sławę i amerykańska FDA[1] zakazała go stosować jako lek.

Aloes należy do rodziny Asphodelaceae Liliaceae lub Aloaceae. Z powodu różnych sposobów klasyfikacji, wyróżnia się w zależności od źródeł literaturowych 300-420 gatunków. 20 gatunków aloesu uważa się za lecznicze, a najbardziej popularnymi są aloes zwyczajny (Aloe barbadensis Mill., nazywany też Aloe vera L.) i aloes drzewiasty znany z naszych domowych parapetów (Aloe arborescens Mill.). Wszystkie aloesy z wyjątkiem Aloe vera są pod ochroną. Roślina ta pochodzi z krajów śródziemnomorskich, ale można ją obecnie spotkać w klimacie tropikalnym i subtropikalnym [2,4,5]. Aloes drzewiasty z powodzeniem można uprawiać na domowym parapecie, lubi podłoże w 50% składające się z ziemi i 50% pisaku lub po prostu gotowe podłoże dla kaktusów. Aloes nie lubi nadmiernego podlewania i poza tym nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Jest łatwy w uprawie i rzadko choruje. Można zatem uprawiać go w domu i cieszyć się jego leczniczymi właściwościami za tzw. darmo. Rzadziej spotykany, ale również możliwy w uprawie parapetowej jest aloes zwyczajny. Oba gatunki mają podobne właściwości lecznicze. Należy pamiętać, że rośliny osiągają swoją moc leczniczą dopiero po trzech lub czterech latach wegetacji. Wtedy mają najwięcej polisacharydów i flawonoidów [5].

MIĄŻSZ ALOESU

Miąższ liści aloesu składa się 96% z wody i 4% suchej masy, w której znajduje się ogromna ilość aktywnych składników. 73% suchej masy to błonnik, a niemal 17% to popiół [5]. Zadziwiające jest, że tak niewielka ilość jaką jest 10% z suchej masy, której jest 4% w aloesie, czyli 0,4g liścia aloesu ze 100g produktu ma tak niesamowite właściwości. Pomimo, iż starałam się znaleźć coś negatywnego znalazłam niemal tylko same pozytywy. Do tej pory nie spotkałam się z żadnym produktem, który miałby tak szerokie, a do tego udokumentowane badaniami naukowymi działanie.

W aloesie znajdziemy małe ilości kwasów tłuszczowych, w tym: arachidonowy, linolowy, γ-linolenowy, mirystynowy, kaprylowy, palmitynowy i stearynowy [5]. Kwas γ-linolenowy ma działanie przeciwzapalne, przez co wykorzystuje się go w autoimmunologii, chorobach neurodegeneracyjnych, metabolicznych, jak również w problemach skórnych i hormonalnych [6,7,8]. Kwasy tłuszczowe mirystynowy i kaprylowy znamy z osławionych właściwości kokosa. Wpływają bardzo korzystnie na nabłonek przewodu pokarmowego, działają immunomodulująco, bakterio- i grzybostatycznie [9,10].

Aloes zawiera 7 spośród 9 niezbędnych (egzogennych) aminokwasów, nie zawiera tryptofanu, znajdziemy w nim również polipeptydy o właściwościach lektynopodobnych, lecz nie trafiłam na badania, które wskazywałyby, że działanie tych lektyn jest podobne do tych zawartych w strączkach, orzechach czy zbożach, o czym pisałam w dietetycznym ringu pt. Strączki w Food Forum 2(12)/2016.

75 AKTYWNYCH SUBSTANCJI

Aloes zawiera ponad 75 potencjalnie aktywnych składników, które się identyfikuje w roślinach i według Światowej Organizacji Zdrowia jest najbardziej biologicznie czynną rośliną [4]. W aloesie znajdziemy [2,4,5]:

  • Witaminy B1, B2, B6, C, β-karoten, cholina, kwas foliowy, α-tokoferol, niektóre źródła podają, że zawiera również witaminy: B3 oraz witaminę B12, ale nie brałabym tego poważnie, w szczególności co do witaminy B12 [1,2].

  • Minerały: wapń, chlor, chrom, miedź, żelazo, magnez, , magnez, mangan, potas, fosfor, sód i cynk.

  • Węglowodany: mannan czysty, mannan acetylowany, glukomannan acetylowany, glukogalaktomannan, galaktan, galaktogalakturan, arabinogalaktan, galaktoglukoarabinomannan, substancje pektynowe, ksylan, celuloza.

  • Sacharydy: mannoza, glukoza, L-ramnoza, aldopentoza

  • Aminokwasy: alanina, arginina , kwas asparaginowy , kwas glutaminowy , glicynę, histydynę, hydroksyprolinę, izoleucynę, leucynę, lizynę , metioninę , fenyloalaninę , prolinę , treonina , tyrozyna i walina.

  • Białka: lektyny, substancje podobne do lektyny.

  • Antrachinony/antrony: aloeemodyna, kwas aloesowy, antranol, aloina A i B (barbaloiny – gorzki smak), izobarbaloina, emodyna

  • Enzymy: fosfataza alkaliczna, amylaza, karboksypeptydaza, cyklooksydaza, cyklooksygenaza, lipaza, oksydaza, karboksylaza fosfoenolopirogronianowa, dysmutaza ponadtlenkowa.

  • Inne substancje: kwas arachidonowy, kwas γ-linolenowy, steroidy (kampesterol, cholesterol, sitosterol), triglicerydy, triterpenoidy, gibereliny, ligniny, sorbinian potasu, kwas salicylowy, kwas moczowy.

Każdy z tych związków ma swoje biologiczne oddziaływanie na organizm, ale podejrzewa się, że w aloesie kluczowe znaczenie może mieć również synergizm substancji, który nie został dokładnie poznany.

zródło: https://www.ajwendieta.pl/blog/dieta/aloes-dobry-wlasciwosci/

Leave your thought